Vervolg van Roncesvalles .....

Oké, hier is dan het vervolg , vanaf de alberque in de buurt van Hunto in Orrison. Enfijn , de taxi arriveerde om 11.00u. Mijn "pelgrimvrienden" gedroegen zich onrustig. Plotseling liep Jaap naar de taxi, pakte zijn rugzakje( ja, hij had maar een kleine dagrugzak mee) en vroeg aan Sophia of ze nog zin in de taxi had, waarop deze antwoordde: nou ik niet " Ik was te perplex om te reageren, ze draaiden zich om en zeiden :" Zie je in Roncesvalles ". Wat een beschamend moment. Ik was te verbouwereerd om een snelle reactie te geven, zo erg. Eerst dan maar accoord gaan omdat je geen spelbreker wil zijn, maar ook omdat je solidair bent , je blijft trouw aan je belofte om samen de eerste drie dagen met elkaar te open. Maar nog erger, er was een kleine groep omstanders die getuige was van die vernederende wijze . Het  was een soort Felini scene, een Oostenrijker en diens vrouw keken toe en schudden het hoofd , de herbergier keek stoïcijns, blijkbaar gewend geraakt aan zulke momenten en de taxibestuurster glimlachte ironisch terwijl ze hen nakeek toen ze wegliepen. Ik besloot nu niet meer de berg af te wandelen, zij hadden hun plan al ingestudeerd om niet met mij te lopen.

Nou is het lopen van de camino echt een persoonlijke aangelegenheid. Je loopt alleen en eigenlijk niet alleen. Er lopen zoveel mensen om je heen. Ik besloot de taxi naar Roncesvalles te nemen, omdat het toch zulk slecht weer was en uit schaamtegevoel . De taxi bestuurster troostte mij door te benadrukken dat het tweetal slechte pelgrims zijn. Ze heeft mij geen geld gevraagd voor de rit, aardig vrouwtje. Maar ik heb toch 10 Euro betaald. Ik vond dat ik het als beschaafd mens moest doen!.

In Roncesvalles ben ik samen met de twee  Zweedse vrouwen van 75 jaar oud naar de grote Gemeentelijke Alberque de Perigrinos Colegiata de Roncesvalles gegaan. Dit is een prachtig gerestaureerd klooster uit 1132, modern en schoon en beheerd door Nederlanders.(vrijwilligers!) Ik was blij met een goed schoon bed. Later in de vooravond heb ik in een restaurant mijn Braziliaanse vriend weer ontmoet. Ik heb hem mijn rozenhoedje met schelpjes en afbeelding van St.jacobus gegeven en na een omhelzing zijn wij naar ons eigen logeeradres gegaan.  Er was ook nog een H.mis voor de pelgrims en de kerk stroomde vol, behalve ... Jaap en Sophia. Zij hadden al vanaf het begin aangegeven (althans Sophia..) geen religeuze pelgrim te willen zijn. Werkelijk, nadat ik ze mijn hart had gelucht, ze voor asocialen etc. heb uitgemaakt, waren ze ineens uit het zicht. Ja , dan denk ik weer aan Gitte, een Zweedse pelgrim  van 75 jaar, die mij in de taxi vertelde dat ik mij moet verheugen van die oetlul af te zijn, want ik heb de duivel al ontmoet en kan nu de camino rustig lopen. Zal ze gelijk hebben, vroeg ik mij af? Ik herinner mij het boek van Paulo Coelho, de Magiër, waar hij het steeds op zijn camino over de duivel heeft die hem achtervolgt.  Maar goed, ik hoop dat ik dat niet meer meemaak. Aanvankelijk wilde ik alleen lopen , mijn eigen camino wandelen naar... mezelf.

 Nu over de H.mis, ik zag zowat iedereen te communie gaan, volgens mij ook niet- katholieken...ha.ha.( Esther ik moest aan jou denken) Echt plechtig , we hebben de zegen en gekregen  en toen was het bedtijd, 21.00u.binnen en 22.00u licht uit. ´s Morgens om 7.00u weer weg........