Belorado -Agés 25km

Vanmorgen een beetje beroerd en ziek opgestaan in Alberque Parroquial naast de kerk van Santa Maria en na een donatie,deze plek gauw  verlaten. Een beetje beroerd, niet zo lekker in mijn vel. Onderweg kwam ik voor de derde keer Odvin uit Italie tegen, hij had er ook gelogeerd, en hij riep mij toe:ola Brave Ingrid. " Goh ,dat ie mijn naam nog kon herinneren, we hadden twee dagen geleden samen gelopen. Hij lijkt een beetje op die acteur van Ocean eleven, (ik kom niet op de naam, je weet wel die knapperd, van nespresso, what else).

 In het plaatsje Espinosa een heerlijke cafe con leche en 2 cakejes naar binnen gewerkt. IK ZAT ECHT TE TOBBEN. zal ik verder gaan, voelde me misselijk, de cake kwam eruit , en ook  hondsongelukkig. Ik heb de eigenaresse van het cafe gevraagd om een taxi voor mij te bellen. Maar ze gaf geen sjoegen! Ze ratelde wat tegen een dikke spanjaard die net een wijntje had besteld en hij keek mij aan. Hij zei:" No savi" , terwijl hij slurpend de wijn dronk en zijn schouders ophaalde. Ik kon slechts "muchos gracias , señor," zeggen en liep naar mijn rugzak om mijn etappe te vervolgen. Bij een fontein in het volgende plaatsje Ermita de San Felices stopte een witte auto plotseling op het plein. He, is dat niet die dikkerd van daarnet? dacht ik. Hij stapte uit en ratelde wat, maakte een schrijvend gebaar op de auto. Ik kon daaruit opmaken dat het om een bedrag ging voor een ritje naar San Juan Ortega. Ik ging accoord. Ik dacht , jongen geen geintjes, Camino of niet, je kop zal rollen als Jacobus."  Hij reed netjes naar... richting , nam ik aan, San J.Ortega, niet dus! Hij liet mij sight- seeing zien, en zei dat ik beter naar Agés kon, omdat er een nettere Alberque is en nieuw. Bovendien is de weg daar vandaan naar Burgos veel leuker te beginnen. Nou is mijn spaans niet echt goed, doch ik heb mijn assiociatieve geest laten werken en begreep hem uitstekend. Ik ging accoord en hij reed mij richting Agés. Bij het uitstappen vroeg meneer een kusje op de wang. Ik heb hem in gebrekkig spaans te kennen gegeven dat hij een perigrino e respeto, moet behandelen. Hij lachte met een gebit gelijk een grafkelder. Ik gaf hem 15 euros, had niet kleiner, hij bedankte mij en ik was blij dat ik er was. Nou zijn de Spanjaarden over het algemeen respectvol naar pelgrims. Ze helpen daar waar nodig is. Ja... een graantje meepikken is ook helpen !!! Enfijn, ik ben toen ik de nieuwe Alberque binnen liep , keurig ontvangen. Kreeg een goede slaapplek toegewezen( weer van die stapelbedden!), maar het was er schoon en met het verschil van de vorige: deze had een heuse voeten massage apparaat 10 min voor 5 euro en schone lakens en kussenslopen. (moest je zelf omdoen. En , er is een restaurant en een bar bij de herberg verbonden. Ik heb direct een warme douche genomen( ik dacht dat ik de eerste en enige aanwezige pelgrim was..., dus niet!) en liep naar mijn slaapplaats om te gaan rusten. Plotseling kwam er een kalende en naakte Spanjaard in zijn blote piemel langs mij , ik schrok me te pletter. Hij lachte toen ik mij excuseerde, en zei dat hij zijn handdoek was vergeten. Hij vond het geen probleem. Ja , op de Camino is alles gewoon, maar niet alles is geoorloofd. Wel is er wederzijds respect. Later hebben we gezellig samen de vuile kleren staan wassen, hij gaf mij nog een beetje wasgel. We hebben ook een glaasje viño tinto gedronken, hij zei dat dat goed voor mij was, en ik ben toen erna een beetje gaan rusten. Het is , no problemas, por vavor,, vragen als waar kom jij vandaan, zijn iedere keer normaal, zij het een eerste stap tot gesprekstof. ´s Avonds in het restaurant  de twee Duitse potjes weer tegengekomen. Allebei, erg mannelijk uiterlijk, kijken als twee van die angsthazen, vooral als je ze aanspreekt. Ze gaan samen naar de de douches, tanden poetsen, ze lopen met de tandenborstels achterelkaar en oja, bij aanmelden in de herberg vragen ze ook expleciet 2 slaapplaatsen boven elkaar. Nou, ik hoef niet te klagen. Ik heb de ene nacht boven mij een knappe Italiaan, de andere een Duitse van 70, etc. en het is er allemaal zo gewoon en gezellig. We lachen om de vraag wie er snurkt etc.  Ik dacht zo, ik ga ze een keer gewoon vragen waar ze vandaan komen. En nu in het restaurant is de gelegenheid ervoor. De kleine met het donkere gemeleerd grijzig koppie kon nog een glimlach op het gelaat toveren. De andere keek met een zuur lachje. Kort maar bondig. Ik heb ze de volgende morgen weer onderweg ontmoet, ze lopen allebei met van die Nordic-stokken , zwaaien naar rechts en dan naar voeren, op dezelfde ritme, ik lig in een deuk iedere keer.