Viana-Navarette 25km

Duitse Anna en broer Thomas ontmoet in Viana, Onderweg veel met elkaar opgetrokken. Anna is 54 en Thomas 43, Zij is getrouwd met een Jamaicaan, uit het Engelse leger, gelegerd toen in Dtsl. En hebben 2 kinderen 25 en 24 jaar en een kleinkind. Lief mens, ze deelt alles met mij. Thomas is, volgens zijn eigen zeggen een Sjamaan, doet aan genezingen. Hij is erg rustig en lief. Samen in Navarette gegeten en natuurlijk veel gelachen. Foto´s genomen vlak voor Logroño bij een stempelpost van donna Maria. Zij stepelt voor een euro je credential, haar moeder, donna Felice, heeft dat jaren geleden ook gedaan en zij zet de traditie dan ook voort(erg Lucratief!) natuurlijk. Je kunt er koffie met lekkere vette romige melk drinken voor een donatie. Ze was helemaal weg van mij en er moest een foto gemaakt worden. Buen Camino riep ze toen ik haar hond nog een restant oude worst voerde. Logroño heel gauw uitgelopen, althans, het heeft drie kwartier geduurd. Het grote stuk liep langs een enorm park, iedereen jogde je zowat omver. En dan ook nog Buen Camino roepen. Jong en oud, slecht  en goed ter been, je weet niet wat je ziet. Ach , het is weekend,!!! Langs een groot meer, veel vis(forel) sportvisserij, ze eten de vis niet.!) en een recreatiepark, enorm goed verzorgd,; families, jeugdorganisaties etc trekken erop uit, barbeqiueende clubjes, mensen met hun hondjes!!!!op de wandeling.etc. En dan ineens na een uur lopen en omkijken merk je tot je verbazing dat je aan de andere kant van het kolosale meer bent. Vlug doorlopen... en eindelijk Navarette denk ik. Maar dus nog niet. Ik heb ineens gezelschap van twee ouwe taaie franse madammekes, ik denk over de 70,  helemaal uit Champagne gelopen, waggelende loopbewegingen zoals mijn oma Meta met de "O" -beentjes, verbrand en geblakerd, de vellen vielen van de beentjes , door de zon ,bij iedere stap en ook nog met van die Nordic-stokjes. Ze sprintten mij voorbij en dus ik er achteraan. Op een gegeven moment spraken ze mij aan, je weet wel, "waar kom je vandaan,.... En toen vervolgden ze hun weg, ja still going strong , om mij alsnog aan te moedigen in het frans :"Bon Camino" met hun stok nawuivend. Ik  dacht zo , ik ga ze achterna  en zo arriveerden we in Navarette. ´s Avonds was Thomas ziek. Hij had, zegt hij, "de hebies", het verdriet van de mensen die de camino  lopen met zich meegenomen. Erg koortsig en rillerig. Ik heb hem mijn thijmsiroop gegeven.  Na een goede nachtrust in de Alberque  Cantera, nieuw en goed gedineerd , besloot ik om de volgende stop in Azorfa te houden.