Rabanal del Camino- Molinaseca 26km

Wat kan ik nu over deze etappe vertellen. Ik(en met mij het lopend gros pelgrims) was vanmorgen erg zenuwachtig. Deze etappe staat als half zwaar te boek, maar.. om op 1540m hoogte te komen bij de Cruz de Ferro, is geen kattenpis geweest. Eerst slingerend omhoog langs prachtige beplanting. Dennen of eikenbos en veel kleurige bloemen, geel,paars en wit. Het liep in eerste instantie ook prettig in de ochtend. Tot aan het kruis, een op een houten paal ijzerenkruis op een berg stenen. Iedereen legt daar een steen, met een bijzondere bedoeling. Dat heb ik ook gedaan. Ik heb wel drie steentjes gelegd. Heb mij laten vereeuwigen onder het kruis door een Deense pelgrim. Maar het vervolg van de route..... Ik dacht dat ik gek werd, Vliegen, vliegen en nog eens vliegen. Ook de weg was een ware pijnbank. Eerst even omhoog, daarna alleen dalen. Ik kon de Chimp-woggel-loop niet eens uitvoeren, omdat de weg overal bezaaid lag met loszittende leisteen en keien. Het was oppassen om vooral niet te struikelen en opletten waar je je voet plaatst. Ik heb dit wel twee en een half uur lang gelopen. Veel water gedronken, omdat het zo heet begon te worden en er nergens een schaduwplek te bekennen viel. Eindelijk in Alcebeo, waar ik eigenlijk zou moeten overnachten, maar omdat mijn rugzak vervoerd is naar Molinaseca, had ik weinig keus om dan maar door te lopen. Dus even een verse jus naar binnen gewerkt, uitgerust, bijna aan de tafel op het terras in slaap gevallen, herpakte ik alle moed in mij om mijn weg naar Molinaseca te vervolgen. Onderweg kwam ik weer het Japanse stelletje tegen. Zij had te nauwe schoenen en gisteren hebben wij, haar partner en ik de croqsschoentjes uitgeknipt , zodat ze toch nog verder kon lopen. Ze blijven mij  bedanken voor de geboden hulp. Later kwam ik weer een Duitse tegen , die samen met mij in de vorige herberg had gelogeerd. Ze was erg uitgeput en besloot in Alcebeo te blijven. Nou ik dus alleen over deze verschrikkelijke weg. Het lijkt wel de camino van één. Ik heb in mijn uppie gelopen, de weg gevolgd en mijn herberg bereikt. Leuk stadje. De economie heeft vroeger t.t.v. de Romeinen goed geboerd door de goudmijnen ten oosten van de stad. Ook Ponferrado heeft er vroeger profijt van gehad. Ik zit nu in een herberg Sta. Marina, waar een Braziliaan hospitaleros(vrijwilliger die helpt beheren in de ontvangst en inschrijving etc. van de pelgrims) is en vlgns. mij een beetje nichterig, ha,ha. Hij heeft mij hartstikke leuk ontvangen, een glas water gegeven en de rust genomen om mij  naar de slaapvertrekken te begeleiden. Morgen wil ik het even rustig doen. Mijn heup speelt nog even op. De smeersels helpen en straks wordt ik voor 5 euro een half uur gemasseerd. Ik wil naar Ponferrado lopen, 1uurtje, zo niet ga ik met de bus, en ga een beetje de stad bekijken. Ik denk dat ik een rustdag nodig heb.